Varvara İvanovna:
Stinyegrad’da akşam olurken, günün yorgunluğuyla mesainin bitmesini bekleyen Varvara, komik kalpaklı Dayfım Dayfımiç’le birkaç saat önce aralarında geçen konuşmayı tekrar hatırladı:

"Bu ne rezalet madam! Mais quelle scandale!"

"Sorun nedir bayım?"

"Memurlarınız işlerini doğru dürüst yapmıyorlar! Neymiş, imzam tutmadığı için bana paramı veremezlermiş! K. Şubesinde tam 10.000 rublem var ama paramı çekemiyorum!"

"Mevzuatımız böyle, Bay Dayfımiç. İsterseniz şurdaki postaneye kadar gidip bizi umum müdürlüğümüze de şikayet edebilirsiniz ancak imzanızı unuttuysanız yapabileceğim bir şey yok."

"Benim kim olduğumu bilmediğiniz açık, madam. Yüksek makamlardaki yakınlarıma bu vaziyeti şikayet edeceğimden emin olabilirsiniz. Peki, dediğiniz gibi olsun, borç çorbamı içtikten sonra postanede halletmem gereken başka işlerimle birlikte bu telefonu da edeceğim ama bu iş burada bitmez! Gerekirse Başmüfettiş Raskolnikov’a kadar çıkacağımı bilin!"

“İnsanlar ikiye ayrılır.” diye içinden geçirdi Varvara. “Parası olanlar ve başkalarının parasına kölelik edenler.”