Dayfım Dayfımiç:
Dayfımiç çalışma odasında oturmuş, Bay Vasiliyeviç’ten gelen ve Didimgrad yolundayken yazılmış notu okuyordu. Bir tütün sararak düşünmeye başladı. “Je pense donc je suis” diye mırıldandı kendi kendine ve Bay Vasiliyeviç’e, Didimgrad’da ulaştırılmak üzere kısa bir not yazdı.

“Sevgili Vasiliyeviç, notunuzu aldım. Didimgrad yolunda size eşlik edemediğim için beni bağışlayınız. Notunuz beni düşüncelere boğdu. Hepimizin sermayesi geçmişidir malumunuz, ancak çok da takılmamanız gerektiğini hatırlatmak isterim. Hem biliyorsunuz, insanların birbirlerini tanımaları için en iyi zaman ya yolculuk yaparken ya da ayrılmalarına yakın zamandır. Siz Tanrıya şükür şu anda ikisini birden yapıyorsunuz. Boşveriniz, hem ne demişler? Après moi le déluge

Saygı ve Sevgilerimle.
D."