Dayfım Dayfımiç:
Dayfımiç öğlen saat tam 4’te Sedushka Dimitriova ile yediği yemekten sonra evine dönmüş ve istirahate çekilmişti. Uşağına her ne sebeple olursa olsun rahatsız edilmemesi emrini vermişti. Temiz bir uykudan sonra gece saat 6’da Saint İzmirburg sokaklarında yürüyüşe çıkmış, K.Ş. caddesinden geçerek Üçge meyhanesinin önüne gelmişti. Yerde bir şeylerin kıpırdandığını gördü. İlk önce bunu votkayı fazla kaçırmış bir mujik olduğunu düşünüp önemsemese de, dikkatli baktığından Demeto Oblomoviç’in yerde kıvrandığını gördü.

“Incroyable Kont Oblomoviç! Bu ne hal tanrı aşkına, iyi misiniz kuzum? Durun kalkmanıza yardım edeyim. Bana yaslanın lütfen. Tu es bourré”

“Ah siz misiniz Bay Dayfımiç? Sizi bana tanrı göndermiş olmalı. Burada saatlerdir yürüyorum, ama bir türlü evime ulaşamıyorum.”

“Eh, bien. Votkayı azaltmalısınız Oblomoviç, mümkünse tamamen bırakmalısınız.”

“Sormayın Bay Dayfımiç. Her sabah uyandığımda, kendimden ve bir önceki gece yaptıklarımdan iğreniyorum. Kendime, "Bugün farklı ol," diyorum. Başımın ağrısı çok kötüyse, ‘Demeto... bugün azizliğe doğru bir adım atmalısın’ diyorum. Kulübe gidip kağıt oyunlarına bakıyorum, günaha karşı koyduğumu kanıtlamak için bir bardak su söylüyorum. Sonra biri geliyor ve "Tek bir votka, Demeto," diyor. Sonraki sabah başımın ağrısı daha kötü, ceplerim daha boş uyanıyorum. Cercle vicieux!”